Doe mee! wenst iedereen heel fijne feestdagen, en!…

Wij van Doe mee! wensen iedereen heel fijne feestdagen!
We hopen dat 2021 het begin zal zijn van nieuw geluk en goede gezondheid, want wat is dit rare jaar eigenlijk snel voorbij gegaan. Laten we hopen dat we deze periode nu snel achter ons kunnen laten en weer kunnen bouwen aan nieuw geluk voor iedereen!
Wij gaan er voor, en dit doen we graag samen met jullie allen! Doen jullie mee?
We gaan elkaar snel weer zien, TOT DAN in 2021!

“Na afloop van deze periode wil ik met een open vizier terugkijken op wat we hebben bereikt”

Arco Bikker en Johan Quik zijn de wethouders van Doe mee! Op 2 januari 2019 startten ze met hun baan als bestuurder van de nieuwe gemeente Molenlanden. Na bijna 2 jaar krijgen ze podium om te vertellen wat er in hun leven veranderde, waar ze trots op zijn en wat we in de komende regeerperiode nog van ze mogen verwachten.

Paspoort: Johan Quik

Geboren: 24-10-1963 in Kinderdijk

Woonplaats: Nieuw-Lekkerland

Favoriete eten: boerenkool van mijn moeder.

Favoriete boek: De Mammoetjagers, het boeide me vanaf het begin. Ik denk, omdat ik het las in de omgeving van Larochette in Luxemburg. Daar waar het zich ook af zou kunnen spelen.

Stad: Rotterdam

Gezin: Getrouwd met Nell, zoon en dochter die de deur al uit zijn. Zoon woont tijdelijk weer met vriendin in huis, omdat hun huis nog niet beschikbaar is.

Vrije tijd: Dat is beperkt en als ik het heb, dan ga ik graag varen.

Quote: “Mijn gezicht spreekt boekdelen”

Paspoort: Arco Bikker

Geboren: 23-2-1974

Woonplaats: Groot-Ammers

Favoriete eten: Chinees van Fat Kee in het dorp.

Stad: Nieuwpoort

Favoriete boek: Wij zijn de Bickers van Simone van der Vlugt. Ze heeft het verhaal van mijn oorsprong aan een boek toevertrouwd, dat las ik in 1 keer uit natuurlijk.

Gezin: Getrouwd met Ellen en vader van vier.

Vrije tijd: Geiten fokken en mijn doel is een hele speciale geit in de stal. Ik wil nog die ene hoornloze Lakenvelder fokken.

Quote: “Je grootste kracht is ook je zwakte”

Hoe heeft het wethouderschap jullie leven veranderd?

Johan: “Het tijdsbeslag van de week is volledig anders geworden. Minder tijd voor privé en anderen bepalen mijn agenda. Ik had ’s avonds vrij, dat is nu niet meer zo. Ja toch?”

Arco: “Voor mij is er minder veranderd. Politiek was al een deel van wat ik deed, nu is het alles. Vanaf 2006 zat ik in de raad, dus dat hadt al beslag op de avonden.”

Hoe gaan jullie daar dan mee om?

Johan: “Ik houd wel de vakanties aan. Dat moet ook, omdat Nell in het onderwijs zit. Ik probeer de schoolvakanties vrij te houden. De lopende zaken gaan dan wel gewoon door.”

Arco: “Voor mij is dat anders. Ik was ondernemer en ik gunde mezelf 2 weken vrij in de zomervakantie. Ik heb nu het idee, dat ik meer vakantie heb.”

Hoe kunnen jullie werk en privé op een goede manier scheiden?

Johan: “Doordeweeks gaat privé naar de achtergrond. Als Nell naar bed gaat op zondagavond, dan ga ik nog stukken lezen. De eerste 3 dagen van de week hebben we een zware belasting. Op dinsdag hebben een lange dag met overdag de collegevergadering en dan komt de raadsvergadering er ’s avonds achteraan.” Arco: “Gelukkig geven de donderdag en vrijdag wat ruimte. Ik heb nu met het thuiswerken bijvoorbeeld de mogelijkheid om de kinderen op school te brengen en te halen.”

Hoe hebben jullie je kunnen voorbereiden op het wethouderschap?

Arco:” Ik heb wat langer kunnen wennen aan het idee om wethouder te worden. Ik had er ook na de verkiezingen in 2010 in Liesveld al over nagedacht. Alleen kwamen we toen met Gemeentebelangen niet aan bod. Voor jou was dat anders toch Johan?”

Johan: “Inderdaad, ik weet het nog precies. Op 8 december 2018 liep ik met Nell in Antwerpen. Weekendje samen uit. Ineens belde Berend Buddingh mij of ik beschikbaar was voor een wethouderpost. Dat ging wel erg snel, want ik was net gewend aan het idee, dat ik als raadslid politiek actief zou worden. Als ambtenaar werkte ik samen met het college en het idee om me verkiesbaar te stellen kwam al eerder langs. Alleen kon ik het nooit combineren met de agenda van mijn werk. Dat veranderde en ik stond ook open voor een wethouderpost. Ik kwam vanuit de gemeente en dat paste écht. Ik heb er met Nell een Koninkje op gedronken. Op 15 december werd het bekend gemaakt. Dat ging snel.”

Arco: “Voor mij veranderde er veel in mijn leven. Ik had 2 bedrijven, die uit

elkaar gehaald moesten worden. Mijn leven ziet er nu heel anders uit nu.”

Arco Bikker:

“Na afloop van deze periode wil ik met een open vizier terugkijken op wat we hebben bereikt”

Waar zijn jullie trots op?

Arco: “Het college is een hecht blok. Dat moet een team zijn en dat is het ook. Er is geen hiërarchie. We helpen elkaar en we gunnen elkaar wat.”

Johan: “De portefeuilleverdeling was een uurtje werk. Ze pasten ook stuk voor stuk bij de mensen of was het nu andersom? Daar was al een goede voorbereiding aan voorafgegaan.”

Arco: “We hebben allemaal ook portefeuilles waar we ons gevoel in kwijt kunnen en ons hart bij ligt. Alleen afval was niet favoriet. Dat heb ik maar meegenomen, zo werkt dat.”

Johan: “Omdat we allemaal nieuw waren, hadden we elkaar ook nodig.”

Arco: “Er zijn wel eens wethouders, die altijd met hun neus vooraan willen staan. Dat is bij ons helemaal niet zo. En om ons heen zie je dat wel eens anders. Dan mogen we trots zijn op het team van Molenlanden.”

Dat was het college, maar waar zijn jullie persoonlijk trots op?

Arco: “Hoe zal ik dat nu zeggen? Het loopt aardig, maar we zijn er nog niet. Ik kan mezelf best op de borst kloppen, maar dat past niet. Resultaten bereiken doe je samen. Zo zijn er in de afgelopen periode meer vergunningen afgegeven dan ooit. Dan heb je met elkaar wat bereikt? ”

Johan: “We durven zaken aan te pakken. Zo is er in Kinderdijk van alles op gang gekomen.”

Arco: “Je moet stappen durven zetten. Daar is niet iedereen enthousiast over. Er ligt voor mij als wethouder een bepaalde opdracht. Dan moet ik ook proberen om op een zo goed mogelijke manier een oplossing te bieden.”

Johan: “We hebben zaken onder uit de la gehaald. Zoals Betondak in Arkel en De Groene Wei in Giessenburg. Zoals het er nu uitziet gaan we bouwen. Ik zie het zo: Als er niets meer in de media komt, dan moeten we ons zorgen maken. Over Kinderdijk zien we veel positieve berichten. We hebben stappen gezet en er is nu ook de goede dialoog met de inwoners. En als we iets niet kunnen, dan zeggen we ook waarom. Als je het verhaal aanhoort en het uitlegt, dan bereik je toch wat.”

Johan Quik: “Ja zeggen als het kan en nee zeggen als het moet”

Tipje van de sluier. Wat willen jullie in deze regeerperiode nog bereiken?

Johan: “Die vraag kwam in de eerste week al bij Van der Borg vandaan. Ik heb de oost-west verbinding in Molenlanden ingetekend. Die zou ik op de kaart willen zetten. Daar heb je lef voor nodig om de discussie aan te gaan met de belanghebbenden en besluiten met een advies aan de raad voor te leggen. Niemand durft in de raad daar de handen aan te branden, omdat er veel belangen mee gemoeid zijn.”

Arco: “De gemeente is geen dirigent meer, maar een partner in de samenleving en dat vraagt wat van het bestuur. Kinderdijk is zo’n voorbeeld. Dat vraagt ook van inwoners om verder te kijken, dan hun eigen belang.”

Johan: “We proberen daar écht met de inwoners op te trekken. Te luisteren, ze mee te nemen en ze ook een actieve bijdrage te laten leveren.”

Arco: “Ik zie om me heen vaak schijnparticipatie. Daar bereik je niets mee. Participeren vraagt wat van het bestuur. Wij horen naast de inwoners te staan en ons te verplaatsen in hun belangen. En dan mag je ook nee durven zeggen. Sommige dingen kunnen en andere dingen kunnen niet. En ook durven handhaven als het niet klopt. Het kan niet zo zijn, dat degene met de grote mond doordendert.”

Johan: “Duidelijkheid voor alles, daar ga ik voor. De ambtenaren begrijpen dit ook, want ook zij willen geen willekeur. Dat kan alleen als ze van ons het  vertrouwen krijgen. Dat betekent koers houden en doorpakken. Dat betekent ook, dat we niet het grijze gebied in gaan. Ja zeggen als het kan en nee zeggen als het moet.”

Arco: “Na afloop van deze periode wil ik met een open vizier terugkijken op wat we hebben bereikt.”

Johan: “We durven te kijken naar de inhoud en zijn niet bezig met onze positie voor de toekomst.”

Hebben we alles gezegd?

Johan: “Bijna, ik heb het geweldig naar mijn zin. Ik geniet ervan om mede richting te bepalen. Met de inwoners, want het gaat om hun toekomst.”

“We hebben plezier met elkaar, dat is onze kracht”

De zaterdag van…

Het laatste interview van 2020. Nu met het Doe mee lid die de afgelopen periode het merendeel van de interviews heeft gehouden. Nu is ze zelf aan de beurt. Ze kan uiteraard niet haar eigen verhaal schrijven. Haar assistent neemt haar waar.

Vandaag een interview met Wilma de Moel. Wilma is een van onze enthousiaste raadsleden.

Paspoort
Geboren: 15 maart 1964 (sterrenbeeld Vissen)
Woonplaats: Groot – Ammers
Gezin: Getrouwd met Ron, moeder van Minte(23 jaar) en Rik (19 jaar)
Werk: Zelfstandig ondernemer met Klantkontakt (ZZP marketing en verkoop) en eigenaar Kanocentrum De Ammerse Boezem.
Vrije tijd: Wielrennen en buitenleven.

Hoe ziet jouw zaterdag eruit?

“Net als alle andere dagen begint de zaterdag met het verzorgen en voeren van alle dieren. Als je buiten op het platteland woont, dan is er altijd iets te doen. Heerlijk met de neus in de wind. We hebben een hele beestenboel zoals: pony’s, honden, kippen, katten en schapen. De zaterdag is er zeker voor de klussen die aan in en om de boerderij moeten gebeuren. ‘s Zomers ga ik ook voor Doe mee! op pad. En dan is het werken geblazen op het kanocentrum. Dan ben ik vroeg uit de veren om op die dagen mensen te ontvangen, die een kano willen huren. Ron, Minte en Rik helpen mij op hoogtijdagen mee. Boodschappen doe ik echt niet op zaterdag. Dat is zonde van mijn tijd.”

Hoe ben je in de politiek terecht gekomen?

“Ik heb vrijwilligerswerk gedaan vanuit de kerk en het fietsen. Ik ben opgegroeid in het buitengebied van Groot Ammers. Mijn sociale leven richt zich op Nieuwpoort en Langerak. Ik ken veel mensen. Voor mijn kinderen is dat niet altijd leuk. Als zoon Rik iets had uitgevreten, dan kwam hij dat meteen opbiechten: “U kent zoveel mensen, u hoort het toch wel.”

Mijn broer Arco was raadslid van Gemeentebelangen Liesveld en later van Molenwaard. Hij pushte mij om ook lid te worden, want Gemeentebelangen kon nog wel een handige secretaris gebruiken. Vanaf die tijd heb ik min of meer vanaf de zijlijn de gemeentelijke politiek gevolgd. Politieke ambities had ik niet erg.

Met de start van Doe mee! wilde ik er iets moois van te maken. Toen de verkiezingslijst werd samengesteld had ik nog niet de motivatie om als kandidaat raadslid op de lijst te komen. Het was tenslotte geen familie Bikker feestje. Ik wilde wel dat er voldoende aansprekende vrouwen op een verkiesbare plek van de lijst moesten komen, maar ik dacht nog altijd niet aan mijzelf. Ik ben druk geweest met de werving van extra vrouwen. Berend Buddingh zette mij op andere gedachten: “Wilma, waarom doe je het eigenlijk zelf niet?” Zo ben ik op plek 8 van de lijst beland. Een ogenschijnlijk niet verkiesbare en veilige plek. We hadden toen nog niet aan acht zetels gedacht. Het uiteindelijke resultaat was zeven zetels en ik ben met voorkeurstemmen gekozen. Mooi toch.”

Wat geeft jouw energie in de politiek?

“Voor de verkiezingen kon ik lekker mijn ei kwijt in de campagne. Ik kreeg en nam de ruimte om samen met anderen aan een mooie campagne te werken. Een vis moet toch kunnen zwemmen hè. De mooie folders per dorp en die ene stad met de kandidaten en de gele jassen om op pad te gaan, gaven mij vleugels. Als we samen een doel willen bereiken dan ben ik van de partij. Met elkaar de schouders er onder zetten, een klus klaren.

Ik ben mij bewust dat er verschillende manieren zijn om een doel te bereiken. Het hoeft niet altijd op mijn manier. Als we elkaar aanvullen, bijstellen en verder gaan, dan vind ik dat prima. Van mensen die hun aandeel niet in het doel willen te stoppen en in mijn ogen maar zaniken en zeuren krijg ik kromme tenen. De energie, die ik in dingen stop zijn mijn kracht, maar kunnen ook mijn valkuil zijn.”

 

Hoe ervaar je het raadslid zijn?

“Ik had geen ervaring en ben er onbevangen en nieuwsgierig in gegaan. Het raadslidmaatschap was voor mij een totaal nieuwe wereld. Gelukkig konden mijn ervaren fractiecollega’s mij wegwijs maken. Daar heb ik veel steun aan én ik krijg voldoende ruimte om mezelf te zijn. Ik ben niet bang om in het diepe te springen. Om boven te komen heb je zwembandjes nodig en als je de overkant haalt, dan mag je samen een succes vieren. Weer die vis en het water hè.

Ik leer nieuwe mensen kennen. Er gaan deuren voor mij open, waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Inwoners weten mij als raadslid ook te vinden en vragen of ik ergens iets aan kan doen. Dat lukt niet altijd, maar ik help ze graag om te laten zien wat ze zelf kunnen. Ik zoek de inwoners en ondernemers ook zelf op als ik het gezicht en het verhaal achter een raadsstuk zoek.

Ik ben als raadslid de volksvertegenwoordiger. Aan de rol van het kaders stellen en controleren moet ik wennen.”

Hoe gaat het binnen de fractie?

“Leuk team en we hebben vertrouwen in elkaar. Dat helpt om samen doelen te bereiken. Bij Doe mee! hebben we plezier met elkaar, dat is onze kracht. Als iets leuk is, dan kost dat geen energie, dat geeft energie.

We nemen ook onze verantwoordelijkheid. En we zijn allemaal anders. Dat geeft ook de dynamiek in de fractie. We kunnen agendapunten van de raad vanuit alle invalshoeken benaderen. Dat geeft pittige discussies, maar we komen er altijd uit. En na afloop drinken we graag een biertje met elkaar. Het is alleen jammer, dat het toosten tegen het beeldscherm van de laptop zo onecht klinkt.”

Je broer is wethouder en jij bent raadslid. Hoe ga je daar mee om?

“Goed, dat je deze vraag stelt. Er zijn vast meer mensen, die dat willen weten. Het is altijd mijn drempel geweest. De raadszaal is geen plek voor een familiefeestje. Arco is 12 jaar raadslid geweest en nu zitten we in een verschillende rol in de raadszaal. We kunnen familie en zakelijk goed scheiden. Toch spreken we elkaar minder, dan daarvoor. We gaan denk ik nog meer bewust om met het dualisme, dan andere fractieleden in de coalitie.

In de fractie hebben we bewust gekozen voor gescheiden portefeuilles. Dan kom je elkaar op de onderwerpen niet tegen. En als dat per ongeluk wél gebeurt, dan zijn we extra kritisch op elkaar. Misschien lijken we wel een beetje op elkaar.

Toch is het ook heel bijzonder. Ik weet nog goed, dat Arco mij belde toen de stemmen na de verkiezingen op persoon bekend waren. Hij was naar die uitslagenbijeenkomst gegaan en ik was gaan fietsen. Ik was met 7 zetels toch net buiten de boot gevallen. De telefoon in mijn fietsshirt bleef rinkelen, nam ik op: “Zussie, je hebt het gehaald! Je hebt 181 voorkeurstemmen. ” Lief toch, zo’n trots broertje.”

Wat typeert jou als mens?

“Ik ben een boerendochter en ik heb 2 jongere broers. Arco kennen jullie inmiddels en Thomas is de boer. Hij heeft samen met zijn gezin een manege en een melkveebedrijf. Ik ben een blijf een poldermeisje. Voeten in het veen en haren in de wind. Ik ben trots op mijn multiculturele gezin. Met Minte en Rik hebben we Afrika en Europa aan de keukentafel. En ik ben een gevoelsmens.

Vroeger wilde ik dierenarts worden. Ik had daar niet de juiste vooropleiding voor, miste natuurkunde in mijn pakket.

Toen opperde pa Freek: “Je wilde toch ook bij de politie?” Zo ging ik met 17 jaar naar de politieschool in Harlingen en pa Freek was trots.

Na de opleiding heb ik 7 jaar bij de Rijkspolitie te Vianen gewerkt. Daar heb ik ervaren en geleerd wat samenwerken is. Ik haalde mijn mbo en hbo in de avonduren. Na de politie ben ik in de marketing en commercie terecht gekomen. Sinds 2008 ben ik zelfstandig ondernemer.

Ik houd van afwisseling en uitdagingen, maar ik ben ook loyaal en een teamplayer. Ik heb mensen om me heen nodig, daar krijg ik energie van. Strijdbaar past ook bij mij. Als ik ergens voor ga, dan ga ik er helemaal voor. Ik maak graag tijd voor mensen, maar op tijd komen blijft een ding. Ik heb geleerd om de apen van anderen niet op mijn schouder te zetten. Ik kom ook wel eens tijd te kort. Soms heb ik 26 uur in een dag nodig. Dat is met een deadline niet altijd handig. Ik ben me ook bewust, dat anderen daar niet altijd mee om kunnen gaan

Je kunt mij niet in een hokje zetten. Ik heb ruimte en vrijheid nodig. Weer die vis, die wil zwemmen. Ook die komt iedere keer terug.”

Noot:

Dit interview heeft plaats gevonden in het huis waar Maaike en Thomas Bikker, de grootouders van Wilma hebben gewoond. Dan komen er weer herinneringen uit het verleden terug. Ze vertrok met de woorden: “Cees en Trudie, bedankt weer voor de gastvrijheid en de gezelligheid. “

En het was gezellig.

Ga naar de bovenkant